کانون ایرانیان
کانون ایرانیان

۱۳۸۹ بهمن ۱۳, چهارشنبه

مسجد گوهرشاد در استان خراسان رضوی

http://kanooneiranian.blogspot.com/
http://kanooneiranian.blogspot.com/

مسجد گوهرشاد ، در جنوب حرم علی بن موسی ( رضا ) در شهر مشهد ساخته شده ‌است . مسجد گوهرشاد یکی از مشهور ترین مساجد ایران است . مسجد جامع گوهرشاد در جوار بارگاه نور باران رضوی به گونه ‌ای که جانشینان امیر تیمور گورکانی خونریز ، از جمله فرزند او شاهرخ با بهره‌ گیری از تجربه معماران ایرانی نه تنها به بازسازی ویرانه‌ های به جای مانده از دوران پدر پرداخت ، بلکه عروس او گوهرشاد خاتون ، دختر امیر غیاث الدین ترخان ، همسر شاهرخ بن تیمور گورکانی و فرمانروایی بایسنقر در خراسان در سنه 818 ه. ق توسط معمار چیره دست عصر تیموری قوام الدین بن زید الدین بن طیان شیرازی با استفاده از آجر و گچ ‌پی ریزی گردید و بعد از سه سال ساختمان آن به اتمام رسید ، مسجدی در جوار حرم رضوی ساخت که هم‌ اینک با گذر سالیان ، همچنان جلوه‌ گر معماری ایرانی ـ اسلامی و بیانگر روح تمدن ‌ساز ایرانی است .
این بنای قابل توجه و برجسته در کنار بارگاه ملکوتی رضوی همه ساله میلیون ‌ها زائر را پذیرا است .

تاریخ و ویژگی ‌های بنا
اسم گوهرشاد در دو محل با کاشی معرق نگاشته شده ‌است : یکی در قسمت بالای در نقره ‌ای که به دارالسیاده می‌ رود و دیگری بر کتیبه ایوان مقصوره که به خط زیبای شاهزاده بایسنقر می‌ باشد . بنای مسجد گوهرشاد از آجر و گچ بوده و به خاطر ویژگی ‌های ساختمانی و دارا بودن تزئینات غنی کاشی و کتیبه ، از برجسته‌ ترین بنا های تاریخی ایران است . تاریخ بنای مسجد در کتیبه ایوان مقصوره چنین آمده است : « کتبیه راجیا الی ‌الله بایسنقر‌بن شاهرخ بن تیمور گورکانی سنة 820 » که بنا در این سال و به استادی قوام ‌الدین شیرازی به پایان رسیده است .
مساحت کل مسجد 9 هزار و 410 متر مربع بوده و طول اضلاع آن از جهت غرب 3/109 متر ، از جهت شرق 1/107 متر ، از حد شمالی 87 متر و از حد جنوبی 65/98 متر است .
مسجد گوهرشاد در زمره مساجد 4 ایوانی است شامل ایوان مقصوره ( جنوبی ) ، دارالسیاره ( شمال ) ، حاجی‌ حسن ( شرقی ) و ایوان آب ( غربی ) که در کتبیه ‌های چپ و راست / دارلسیارة / آمده است :
« الامره بعمارة هنر المسجد صاحب الرشاد المعظمه گوهرشاد » .

ایوان جنوبی که بزرگ ‌ترین آن ‌هاست 34 متر عمق ، 12 متر دهانه ، 26 متر ارتفاع - با تیره طاق - به همراه دیوار ، پیشانی و مناره ‌ها 43 متر ارتفاع دارد .
این مسجد دارای 7 شبستان است که به ترتیب از سمت در ورودی به نام‌ های نهاوندی ، میلانی ، نجف ‌آبادی ، سرابی ، گرم ، سبزواری و شیخ غلامحسین شهرت دارند .
مسجد صحن وسیعی به ابعاد تقریبی 56×51 متر مربع دارد که به ایوان ‌ها و رواق‌ ها محدود است .
در وسط صحن پیش‌ تر مسجد بویه زن‌ قرار داشت که بعد ها حوض بزرگی به جای آن ساخته شد .

کاشی ‌های آسمانی رنگ
ازاره دیوار های صحن به ارتفاع 20/1 متر با سنگ تیره پوشیده شده و بقیه سطح با تزئینات کاشی به شیوه ‌های هنری ، اسلیمی ، گیاهی و غیره تزئین شده است که متداول ‌ترین رنگ کاشی‌ ها آبی لاجوردی ، فیروزه ‌ای ، سفید ، سبز ، زرد ، زعفرانی ، بور ، سیاه آبنوس و غیره است .
در انتهای ایوان مقصوره ، محراب بزرگی با ازاره سنگی و بدنه کاشی معرق قرار دارد که در جوار آن محراب ، منبر معروف صاحب ‌الزمان قرار دارد که اثر استاد محمد خراسانی به جا مانده از سال 1242 هجری قمری بوده و از شاهکار های هنر منبت ‌کاری چوب است .
جبهه ایوان از سوی صحن با تزئینات ممتاز کاشی و کتبیه ‌های نفیس و دو گلدسته نماسازی شده است .
کتیبه ثلث اصلی این ایوان به خط بایسنقر میرزا بزرگ ‌ترین ثلث ‌نویس عهد تیموری و فرزند شاهرخ بود که توسط استاد محمد رضا امامی از عهد صفوی بازسازی شده است .
زیر انتهای کتیبه اصلی داخل اسپری نام معمار بنا آمده است : « عمل عبد ضعیف فقیر محتاج الی رحمت ‌الله »

قوام ‌الدین زین ‌الدین شیرازی . بر روی بخش مرکزی ایوان مقصوره ، گنبد بنا شده است که گنبد اصلی در اثر حمله ارتش روس به و به توپ بستن آن ارتش به سال 1330 هجری قمری آسیب دید و بر همین اساس به سال 1339 هجری خورشیدی گنبد کنونی با استفاده از بتون مسلح توسط مهندس آخوندزاده با همان ابعاد و شیوه بنا شد .
گنبد اصلی بنا از دو نوع پوسته گسسته پیازی شکل با ساقه کوتاه به قطر دهانه 15 ، محیط 63 و ضخامت 5/2 متر تشکیل شده است که بخش محدب بدنه گنبد با کتبیه ‌ای به خط کوفی برگ‌ دار تزئین شده است .
ایوان شمالی که کم ‌عمق‌ ترین ایوان به ابعاد 18×12 متر است به دارالسیاده و رواق‌ های اطراف حرم مطهر رضوی راه دارد .
ایوان شرقی به ابعاد 1×7 متر و ایوان غربی به ابعاد 1/3 متر نیز طاق آهنگ پوشش یافته و دارای تزئینات غنی کاشی ‌کاری است .
این مجموعه معماری اسلامی که در زیبایی و جمال در حد کمال بوده و پس از گذشت 6 قرن از ساخت آن استوار ایستاده ؛ جلوه‌ گری آن هر صاحب ذوقی را بر سر شوق آورده و جلوه ‌گاه فرهنگ و تمدن ایرانی مسلمان است .

واقعه مسجد گوهرشاد مشهد ( ۱۳۱۴ )
ماجرای کشتار و سرکوب مردم به دستور رضاشاه ، به مناسبت اعتراض به تغییر لباس در سال ۱۳۱۴ ، درست چند ماه قبل از واقعه کشف حجاب نیز در این مسجد رخ داده ‌است .

farsnews.net ، fa.wikipedia.org

مسجد کرمانی تربت جام در استان خراسان رضوی

http://kanooneiranian.blogspot.com/
http://kanooneiranian.blogspot.com/

مسجد کرمانی یکی از مسجد های قدیمی شهر تربت جام در استان خراسان رضوی است .
مسجد کرمانی با ابعاد ۷۰/۱۰ * ۱۷ متر دارای شاه نشینی در وسط هر ضلع و سه حجره ( چله خانی ) در اضلاع غربی ـ شرقی است . در شاه نشین غربی آن ، محراب گچ بری شده پر کار و نفیسی و در مقابل آن ، قبری منسوب به استاد کرمانی ـ سازنده محراب ـ قرار دارد . سقف این سبنا ، شامل پنج قسمت است :

دو شاه نشین شمالی و جنوبی با پوشش نیم گنبدی که در جلوی هر کدام دو تویزه با تاق خوانچه پوش قرار دارد و سرانجام در مرکز بنا ، بر روی چهار تویزه ، گنبد کوچکی زده ‌اند که بعداً بازسازی شده‌ است . در زیر این گنبد ، در کف مسجد ، سردابی با نقشه مربع که داخل آن سه قبر قرار داشت ، کشف شده که هویت دفن شدگان مشخص نیست . تزیینات داخل بنا شامل تعدادی قوس تزیینی در اطراف حجره‌ ها و گچ ‌بری‌ هایی به شکل مقرنس در بالای در چله خانه ‌است . در بالای این قسمت و در کمرگاه بنا ، کتیبه‌ ای به خط ثلث ، بنا را دور می ‌زند و در بالای آن ، مقرنس کاری بسیار زیبایی به کار رفته ‌است که در تاق شاه نشین ‌ها قرار دارد و در پایین ، مقرنس ‌های شمالی و جنوبی جمعاً ۸ لوح گچ بری مشبک وجود داشته ‌است که امروزه ۷ لوح آن باقی مانده ‌است . در میان نزدینات این مسجد مجراب گچ بری شده شاه نشین غربی که دارای نقوش مختلف گیاهی و خطی و هندسی پرکار است ، از اهمیت ویژه ‌ای برخوردار است .

نمای خارجی مسجد کرمانی که رو به صحن اصلی مزار قرار دارد ، متشکل از چهار طاق نما و قاب ‌های ساده آجری در حد فاصل آن‌ هاست . از آن میان ، دو طاق ‌نمایی که بعد از ایوان قرار گرفته ‌اند . دارای مقرنس کاری با اسلوب به کار رفته در داخل بنا هستند و حواشی آن ‌ها نیز دارای گچ بری ‌هایی نظیر نمونه‌ های داخل بناست . در خصوص تاریخ ساخت این بنا نمی ‌توان اظهار نظر دقیقی داشت ؛ اما احتمال بیش‌ تری وجود دارد که این بنا به نیمه دوم قرن هشتم هـ .ق . متعلق باشد .

از باشکوه ترین فضاهای معماری مجموعه مزار شیخ جام پس از گنبد خانه ، بنایی است موسوم به ( مسجد کرمانی ) که نام خود را از سازنده محراب واقع در فضای داخلی آن اقتباس نموده است . بنای مسجد کرمانی به عنوان شاهکاری به یادگار مانده در هنر تزئینی معماری دوره اسلامی در ضلع جنوب شرقی ( سمت چپ ) ایوان این مجموعه قرار دارد . ورودی بنا شامل ایوانچه ای است که پوشش آن با مقرنس آراسته گردیده و سطح این مقرنس ها با نقاشی هایی به اشکال گل و بوته بسیار ظریف و هنرمندانه پوشیده شده است .
در بخش فوقانی درگاه یکی از ورودی ها برای دسترسی به گلدسته ها به شکل پلکان مارپیچ قرار دارد . دری چوبی با قدمت معاصر آستانه ورودی این بنا در شکل داده است . فضای داخلی مسجد کرمانی با پنج دهانه و زیر بنای حدود 182 متر مربع ، اجزاء و عناصر معماری تزئینی قابل توجه و معتبری را در خود جای داده است . این بنا مشتمل بر شاه نشینی در میان هر ضلع چهار فضای کوچک واقع در جرز قطور آن به عنوان ( چله خانه ) و محل عبارت انفرادی و اعتکاف در اضلاع شرقی و غربی است . و در بخش فوقانی سطوح دیواره های این مسجد نیز کتیبه ای به قلم شیوای ثلث مزین به سوره ( یس ) دیده می شود که در واقع شیوه نگارش آن مشابه با کتیبه محراب است . در دهانه پایانی واقع درمنتهی الیه شمالی و جنوبی فضای داخلی در بخش فوقانی کتیبه قرآنی لوحه های مستطیل شکل گچبری شده وجود دارد که موتیف های گیاهی ظریف آنها را مزین نموده است . علاوه بر آنها در دهانه جانبی صلع شمالی محراب نام ( استاد محمد فقیر ) در قاب کوچکی قرار دارد .

تزئینات پوشش سقف مسجد کرمانی
با تفحص و بررسی هایی که پیرامون نحوه معماری مسجد کرمانی بخصوص در قسمت های نور گیر و طاق آن صورت گرفت . طرح داخلی مسجد بیش از پیش مشخص و آشکار گردید ، این بررسی های نشان داد ، گنبدی بزرگ به صورت روزنه دار چشمه مرکزی را پوشش داده و چشمه های جانبی مشابه با سبک و سیاق خوانچه پوش ایجاد شده است . علاوه بر آن چشمه های انتهایی بنا با نیم گنبدهایی که در قسمت پشت مقرنس ها مخفی مانده اند و پوشش یافته است . این اجزا تکامل و تحول خاصی در نحوه طاق زنی در این بنا را نشان می دهد . با برش قسمتی از اندوده های گچی الحاقی بر سطح دیواره ها برای کارشناسان فن این مسئله اثابت گردید ، گچبری های به سبک محراب و کتیبه پیرامون سطح فوقانی بنا در نبش طاق ها و تقسیمات داخلی امتداد یافته اما بقیه سطوح نیز به صورت ساده و صاف با گچ اندود شده است .
از طرفی بررسی های بیشتر به ویژه در کف مسجد نشان داد که در این قسمت سردابی قرار داشته است . پس از ورود به سرداب مربع شکل ، سه تابوت در کنار هم مشاهده شد که می توانست به صورت موقت در این مکان جای گرفته باشد .

محراب
نفیس ترین عنصر تزئینی معماری این بنا محراب گچبری شده مجلل و با شکوه آن است که در دهانه مرکزی رو به قبله ایجاد شده است . محراب نقطه توجهی است رمزی و اشاره به سوی پروردگار یکتا دارد . در این میان محراب مسجد کرمانی از نظر تزئینات گچبری و کتیبه به اوج تکامل هنری خود رسیده است . به طوری که تکرار نقش ها و حواشی آن نمایشی از هنر آفرینی استاد کار آن است . از دیدگاه ساختاری این محراب از بخش های مختلفی شکل گرفته که با تلفیق عناصر تزئینی همراه با متن کتیبه این محراب چشم هر بیننده ای را نوازش می دهد و روح روان او را آرامش می بخشد .
این اجزاء شامل قاب ،‌ حاشیه ، زوار ، لچکی ، قوس طاقنما و سر ستون کوچک است . علاوه بر عناصر تزئینی و نگاره های بسیار جذاب که بخشی از محراب مسجد کرمانی را پوشش داده ، ‌آیات قرآنی نیز جلوه ای خاص از معنویت به آن بخشیده است . کتیبه اصلی در حاشیه محراب ایجاد شده و حاوی سوره مبارکه ( فتح ) از ابتدای ( بسم الله الرحمن الرحیم ) به قلم شیوای نسخ است و تا قسمتی از آیه پنجم این سوره ادامه می یابد .
بسم الله الرحمن الرحیم ، انا فتحنا لک فتحاَ مبینا لیغفرلک الله ما تفدم من ذنبک و ما تأخر و یتم نعمته علیک و یهدیک صراطاَ مستقیماَ وینصرک الله نصراَ عزیزاَ هو الذی انزل السکنیه فی قلوب المؤمنین لیزدادَ و ایماناَ مع ایمانه … و المؤمنات ...
همچنین کتیبه قرآنی بخش قوس طاقنمای داخلی محراب شامل آیات نورانی 26 و 27 از سوره مبارکه ( آل عمران ) و مشابه با سبک و سیاق خطی است که در نگارش کتیبه حاشیه محراب از آن استفاده شده است . این آیات انحناء و پوشش طاقنما را در بر گرفته است :
قل اللهم مالک الملک تؤتی الملک من تشاء تنزع الملک ممن تشاء و تعز من تشاء و تذل من تشاء بیدک الخیرانک علی کل شی قدیر تولج الیل فی النهار و تولج النهار فی الیل و تخرج الحی من المیت و تخرج المیت من الحی و تزرق من تشاء بغیر حساب
علاوه بر آن کتیبه ، طاقنمای کوچک محراب آراسته به آیات 62 و 63 از سوره ( یونس ) است .
اذلک خیر نزلاَ ام شجره الزقوم انا جعلنا ها فتنه للظالمین
گویا محراب و تزئینات گچبری آن با دستان هنرمند و ذوق هنری ( خواجه زکی ابن محمد بن مسعود کرمانی ) بر پا شده که نام وی در داخل طاقنمای بخش تحتانی طاق شمالی در سمت راست فرو رفتگی محراب به صورت ذیل مشاهده می شود :
عمل عبدالضعیف النحیف الراجی الی رحمه الله العزیز خواجو زکی بن محمد بن مسعود کرمانی و تم هذه المحراب بعون الملک الوهاب فی اوائل شهر ....
این محراب در ترکیب کلی از نظر اجزاء شباهت بسیاری به محراب امام زاده ربیعه خاتون در اشتر جان اصفهان دارد که در سال 708 ه ق ساخته شده است . بنا بر کتیبه موجود این محراب توسط هنرمندی به نام ( مسعود کرمانی ) امضا شده است . انمکان دارد این شخص جذ زکی ابن محمد سازنده محراب مسجد کرمانی باشد . به احتمال فراوان نام استاد محمد بر قابی در فضای داخلی مسجد می تواند اشاره به پدر خواجه زکی باشد که گچبری های داخل بنا را به انجام رسانیده است . با توجه به فاصله زمانی ، نوع گچبری مجراب امام زاده ربیعه خاتون با مجراب مسجد کرمانی دررتبه پایین تری قرار دارد .

قدمت محراب
علاوه بر وجود نام سازنده محراب در کتیبه آن زمان ایجاد این اثر با شکوه به سبب از بین رفته بخش های مهمی از گچبری حاشیه محراب به درستی معلوم نیست ، اما تنها موردی که می توانست به تاریخ گذاری نسبی آن کمک نماید نمونه محراب دیگری بود که در نمای بیرونی مسجد کرمانی به طرف سحن در اولین طاق سمت راست مجاور پایه های ایوان توسط کارشناسان ضمن لایه برداری ها و طمالعات مرمتی مجموعه پدیدار شد .
گچبر های این محراب تا حدود بسیاری مشابه با تزئینات گچبری محراب داخل مسجد کرمانی بود و از سوی دیگر نام ( مسعود کرمانی ) در بخشی از آن دیده می شد . مقابل نام پدید آورنده محراب تاریخ ساخت آن قرار داشت که به دلیل نبودن قطعات گچبری قرائت آن غیر ممکن به نظر می رسد . بعدها بر اثر کند و کاو و جستجوی بیشتر پیرامون محراب تعدادی از قطعات گچبری آشکار گردید و در نتیجه تقریباً سال 728 یا 718 ه .ق تشخیص داده شد .
عبدالحمید مولوی تاریخ این محراب به تصریح ( اثنی عشر و سبعمائه ) (712 ه .ق) ذکر می کند .

تاریخ بنیان مسجد کرمانی
وجود گچبری ها و نمونه های دیگر اطراف طاقتها و قوس های بیرونی به صورت نوارهای مشابه تزئینات فضای داخلی مسجد کرمانی مؤید تین نظریه است که نمای بیرونی این بنا با فضای داخلی آن در یک دوره معین ایجاد شده است و تاریخ محراب کوچک در نمای بیرونی به احتمال بسیار می توانند تاریخ بنیان مسجد کرمانی باشد .
از طرفی تزئینات گچبری واقع در این مکان در نمایش گلها تمایل بیشتری به طبیعت گرائی دارد بویژه در لوحه های گچبری شده محراب که زمینه تجرید نقوش و آرایه های گیاهی مسطح تر از محرابهای نوع ایلخانی اجرا شده است . بنا بر شواهد موجود و مطالعات معماری فضای داخلی و نمای بیرونی بنیاد مسجد کرمانی را می توان به نیمه دوم سده هشتم هجری نسبت داد . از سوی دیگر ( گلمبک ) در بررسی های خود به قیامی اشاره می کند که به سال 725 ه .ق بر علیه ملک جدید هرات ( فخر الدین حسین ) صورت ساختمان قدیمی گنبد بود .
گویا این بنا اهتمام (ملک غیاث الدین محمد بن محمد بن ابی بکر کرت) در سال 730 ه .ق مرمت شده است .
محراب بنای امام زاده ربیع خاتون با نام سازنده آن مسعود کرمانی که در موزه ملی ایران نگه می دارند .

مسجد عتیق تربت جام در استان خراسان رضوی

http://kanooneiranian.blogspot.com/
http://kanooneiranian.blogspot.com/

مسجد عتیق تربت جام یکی از مسجد های قدیمی تربت جام در استان خراسان رضوی است .

این مسجد ، مسجد جامعی به سبک شبستانی گنبددار شامل پنج رواق است که رواق ‌های محوری آن ، عریض ‌تر از رواق ‌های کناری است . در مرکز بنا ، گنبدی بر روی چهار تویزه زده شده بوده که بعداً ویران شده‌ است . ابعاد کل بنا ۵۰/۲۵ * ۱۹ متر است . گچ ‌بری ‌ها ، نقش اندازی آجری روی بدنه گچی و نوع کاشی بنا ، از نقطه نظر سبک ، متعلق به قرن هشتم هجری است و از نظر مطالعه تطبیقی ، مشابه آن را می ‌توان در بسطام ( ۶۹۲ هـ.ق. ) ، سلطانیه ( ۶۸۴ هـ.ق. ) و اشترجان ( ۶۸۷.هـ.ق. ) یاتف. بانی این بنا را رضی الدین احمد متولی جامی نوشته‌ اند و تاریخ ساخت آن را ۷۲۰ هـ.ق. دانسته‌ اند .

ایوان مسجد با ارتفاعی در حدود ۳۰ متر در برابر گنبد قرار دارد و با قوس هشت قسمتی و سقف نیم گنبدی کاربندی شده ‌است و در طرفین ایوان ، مسجد کرمانی و مسجد گنبد سفید قرار گرفته‌ اند که از داخل ایوان ، دو درگاه به آن‌ ها راه دارد . دو گلدسته کوتاه شش ضلعی در بالای ایوان جای گرفته که ساخت آن ‌ها را به شخصی به نام « شیخ اسماعیل خان مستوفی الممالک » که مستوفی کل کابل و قندهار در زمان نادرشاه بوده‌ است ، نسبت می‌ دهند . در تزیین ایوان ، از کاشی کاری و گچ بری استفاده شده‌ است . در این ایوان ، دو نوع کاشی کاری متعلق به دو دوره مختلف به کار رفته است ؛ نخست ، کاشی‌ های فیروزه‌ ای شش گوش منقوش که با نقوش گل و برگ و ستاره ۶ پر به رنگ‌ های سیاه ، لاجوردی و فیروزه‌ ای بر زمینه سفید تزیین شده‌ اند و کاشی ‌های فیروزه‌ ای رنگ تیره کوچک مثلثی شکل منقوشی که با اسلیمی و به رنگ سیاه منقوش شده‌ اند ، دو چهار گوشه کاشی ‌های شش گوش بزرگ را پر کرده‌ اند . نوع دوم ، کاشی کاری معرق دوره صفوی ( ۱۰۲۲ هـ.ق. ) است که تمامی نمای ایوان ، از اسپر و پیشانی آن گرفته تا زیر قوس را با نقوش هندسی ، حیوانی ، گیاهی و کتیبه ‌های ثلث با رنگ ‌های سفید ، سیاه ، آبی ، فیروزه‌ ای ، لاجوردی ، سبز روشن ، قهوه‌ ای روشن و قهوه‌ ای سیر و زرد می‌ پوشانده‌ اند .

علاوه بر کاشی کاری ، از گچ ‌بری ‌هایی نیز در چند جای ایوان استفاده شده‌ است که همه متعلق به یک دوره نیستند . بانی این بنا ، « شمس الدین مطهر بن شهاب الدین اسماعیل بن قطب الدین محمد بن شمس الدین مطهر بن احمد بن جامی » بوده‌ است که قبل از اتمام آن ، در گذشته‌ است و کار او توسط پسرش « غیاث الدین بن مطهر » به اتمام رسیده‌ است ؛ هر چند به نظر می ‌رسد نقشه اولیه بنا هیچ گاه کامل نشده‌ است . درباره تاریخ بنا می ‌توان گفت که بنای ایوان در ۷۲۰هـ.ق. پایان گرفته‌ است ، و در زمان معز الدین تغییراتی در آن به وجود آمده و کاشی کاری معرق فعلی بنا در سال ۱۰۲۲ هـ.ق. ، در دوره شاه عباس صفوی ، صورت پذیرفته‌ است .

ضلع جنوبی شرقی گنبد خانه به فضائی منتهی می گردد که در مجموعه مزار جام به « مسجد عتیق » موسوم است . گویا این بنا در گذشته مسجد جامع بوده است . به طور کلی فضای معماری مسجد عتیق با ابعاد تقریبی 484 متر مربع شامل شبستان با جرز های آجری است . در امتداد هر دو رواق طاق های دو طبقه ای قرار دارد که معماری آن را به مسجد جامع نزدیک می کند . فضای داخلی این بنا مشتمل بر پنج رواق بوده و رواق های محوری آن در مقایسه با فضا های مشابه دارای عرض بیشتری است .

در سمت جنوب و شرق ، فضا های ارتباطی دو طبقه دیده می شود و زیر طاق ها ، ‌لچکی ها ، ‌نیم ستون های گوشه و عناصر دیگر با تزئینات گچبری برجسته بسیار عالی پوشیده شده است و حتی اثر رنگ زرد و آبی بر آنها مشاهده می گردد . سطوح داخلی طاق های ضلع جنوبی دارای پوشش گچی بوده و با وجود طرح های آجر کاری در این نقطه بی شباهت به غرفه های مقبره الجایتو در سلطانیه نیست . با توجه به اشاره ای که « دونالد . ن . ویلبر » به وجود تویزه ها بر روی ستون های غربی دارد ، گویا در مرکز بنا گنبدی بر پا بوده است . بنا بر این شواهد معماری بر جای مانده نشان می دهد ، گنبد مسجد عتیق بر روی چهار تویزه قرار داشته است .
از طرفی وجود کتیبه گچ بری شده بخش فوقانی که از دیوار ضلع شمالی آغاز شده و به دیوار جنوبی منتهی می گردد ، نشان می دهد که این مسجد درگاه یا مدخل دیگری به ضلع غربی نداشته است . آثار و شواهد باقی مانده از قوس های واقع در دیوار های بخش شرقی میان بنا مؤید دو دهانه دیگر در این سمت است و مجموع آن قسمت های شرقی و غربی را در زیر گنبد متقارن می ساخته است .

عبور دو رواق عمود بر هم از مکانی که محل استقرار گنبد بوده ، ‌شبستان های دو اشکوبه « دو طبقه » را قطع می کرده است . یکی از این رواق ها در امتداد قبله و دیگری عمود بر آن بوده است . به این ترتیب مسجد عتیق بنایی است متشکل از فضائی مربع مستطیل که در امتداد محراب توسط رواقی شرقی و غربی به دو بخش تقسیم می شود و از نقطه میانی این رواق ، ‌رواقی دیگر در ضلع شمالی - جنوبی با همان ارتفاع عبور کرده و گنبدی در برخورد این دو رواق استوار بوده است .

طاق های دو اشکوبه رواق ها فضا های خالی چهار طرف مسجد را دور می زده است . در میان جرز های طبقه دوم ضلع غربی ، ‌دهانه های پوشش داری ایجاد شده که عبور در فضا های گوشوار « فضای ارتباطی طبقه دوم » را میسر می سازد . رواق محراب نیز توسط طاق های بسیار زیبا از نوع « خوانچه پوش » مسقف شده است . این طاق ها مشتمل بر گنبدی کوچک واقع بر دو طاق آهنگ کوتاه بوده است . مشابه این طاق ها در فضا های گوشوار یا غلام گردش های گنبد سلطانیه نیز مشاهده می شود .
با قضاوت بر روی شواهد معماری می توان اظهار نمود تنها دو دهانه غربی گنبد « دهانه های مقابل محراب » با تزئینات گچبری پوشش یافته است ، به طوری که تزئینات گچبری مطبق اسلیمی لنگه طاق های رواق را مزین می نمود . پشت طاق های دور قوس های بالا و پائین با نوار کتیبه آراسته شده ، بدنه و زیر لنگه ها با طرح های آجری رنگ آمیزی و روی اندود گچ منقوش گردیده است . گوشه ستون ها دارای ستونچه ها و ستون نمایی های با طرح مارپیچی بوده و در محدوده لنگه طاق ها با نوعی گچبری دیده می شود .

بر روی یکی از پشت طاق های زیر گنبد نیز قطعاتی از کاشی سفید و آبی قابل ملاحظه است .

در مجموع چنین به نظر می آید ، گچبری ها ، نقش اندازی ها و تمامی این تزئینات پیرامون محوطه محراب متمرکز بوده است . کتیبه فضای داخلی بنا بر زمینه گل و برگ بسیار زیبا مزین به شش آیه اول سوه چهل و هشتم قرآن کریم « الفتح » به جز 45 کلمه میانی آن است . « بسم الله الرحمن الرحیم ، انا فتحنا لک مبینا ، لیغفر لک الله ما تقدم من نبک.. و سائت مصیر» بر حاشیه فوقانی آن نیز بخشی از آیات دیگری از سوره قرآن کریم « عم یتسائلون » به خط کوقی تزئینی کتیبه شده است .
این آیات قرآن به خوبی فاصله ای را که یک دهانه اضافه در جبهه دیگر داشته پر می نموده است . مضمون این آیات درباره پیروزی آشکار مومنان و آرامشی است که خداوند بر دل ایمان آورندگان غالب می کند و همین طور وعده خداوند به مومنان به بهشت و جهنم برای مردان و زنان منافق و مشرک . کتیبه مزبور نشاندهند اهمیت این مسجد یا مسجد جامع در طول قرون و اعصار می باشد .
ورودی مسجد عتیق در صحن مسجد جامع نو قرار دارد ، ‌سمت ایوانی که سر در بر آن ضلع واقع می باشد آراسته به قاب های عمود بر هم و قابل پیشانی است و صرفا برای زینت بخشیدن به ورودی ایجاد شده است . همچنین پوشش این ایوان آراسته به رسمی بندی ظریف و هنرمندانه است . پیرامون تاریخ بنای مسجد عتیق عقاید گوناگونی از سوی پژوهشگران و محققان ارائه شده است ، از جمله عبدالمجید مولوی در کتاب خود می نویسد :

« در زاویه شمالی شرقی مسجد جامع آثار و باقیمانده یک بنای بسیار قدیمی و کهنسال از گزند حوادث زمان بجا و باقی مانده است و اگر قبول کنیم که سلطان سلجوقی در نزدیکی مزار شیخ احمد ژنده پیل ساخته بود ، ‌به احتمال قوی باقیمانده بنای مذکور قسمتی از مسجد سلطان سنجر است و خط و گچبری آن از حیث اسلوب و سبک بنا این نظر را تایید می کند . »

به تعبیری دیگر بنای مسجد عتیق تا عهد میرزا شاهرخ بن امیر تیمور گورکان پا برجا بوده است و چون « مسجد جامع نو » از ابنیه عهد میرزا شاهرخ است و در واقع بنای مسجد جامع بخشی از بنای مسجد سلطان سنجر را که در زاویه مسجد جامع واقع می شده تخریب نموده اند و بقیه مسجد را که در حال حاضر مسقف نیست تغییری از معماری در آن انجام نشده است .
برخی نیز این بنا را به « شیخ الاسلام خواجه رضی الدین احمد » از فرزندان نامبردار شیخ جام نسبت می دهند که املاک زیادی بر آن وقف کرد .

منبع و ماخذ : کتاب مجموعه معماری

مسجد جامع نیشابور در استان خراسان رضوی

http://kanooneiranian.blogspot.com/
http://kanooneiranian.blogspot.com/

این مسجد تاریخی از روزگار سلطان حسین بایقرا آخرین امیر صاحب تاج و تخت تیموری به جا مانده است . و آن بزرگوار مردی به نام پهلوان علی کرخی فرزند بایزید که مقبره وی نیز در این مسجد است . مسجد جامع نیشابور تنها یادگار به جا مانده از رویداد ها و حوادث درون شهر نیشابور است و تاریخ بنای آن را بسال 899 ه0ق نوشته اند . عرض مسجد 77 متر و طول آن 94.5 متر و مساحت کل باضافه 44 متر مربع جلو آمده جنوب مسجد 7320.5 متر مربع است که 4995 متر مربع آن زیر بناست و در بزرگی رو به شمال دارد .
درازای ایوان در شمال آن 13 متر و ارتفاع ایوان جنوبی آن شبستان روبرو 19.5 متر است و درب های شرقی و غربی نیز دارد .

و به محض قبول دعوت اسلام در سال 31 ه.ق خراسان بزرگ بویژه نیشابور تمام توان و تجربه فرهنگی و تاریخی خود را با صداقت تمام در خدمت پیام قرآن قرار داد . مدارس و دانشگاه ها و مساجد بیشمار و حلقه های درس و بحث و دویره ها و مدرس های علم و ادب و عرفان فراوانی که در این شهر به حیاط فرهنگی خود اشتغال داشت از مهم ترین مصادیق و جلوه های ویژه این اهتمام مقدس است .

مسجد جامع نیشابور با بیش از 7000 متر مربع وسعت در ادامه سنت دینی بود که در سال 899 ه.ق به پایمردی زنده یاد پهلوان علی کرخی احداث گردید .
این بنای تاریخی ، در مرکز شهر نیشابور و در حاشیه جنوبی خیابان امام خمینی (ره) ، در ضلع غربی چهار راه اصلی شهر ، چهار راه انقلاب قرار دارد . در کنار مسجد مدرسه ای نیز توسط پهلوان کرخی ساخته شده که در دوران پهلوی با عبور خیابان امام این مدرسه خراب شده است ، مدفن پهلوان علی کرخی نیز در داخل این مدرسه بوده که اکنون در زاویه ی شمال شرقی بیرون مسجد جامع واقع شده است .

irvani.com ، fa.wikipedia.org

مسجد جامع تون در استان خراسان رضوی

http://kanooneiranian.blogspot.com/
http://kanooneiranian.blogspot.com/

مسجد جامع تون ، که امروزه بیشتر مسجد جامع قدیم نامیده می ‌شود ، از جمله نقاط دیدنی شهر فردوس می ‌باشد که در محوطه باستانی تون در جنوب غربی این شهر قرار دارد .

مسجد جامع تون متعلق به دوره سلجوقیان بوده ‌است و نخستین باری که از آن در کتب تاریخی یاد شده ، در احسن ‌التقاسم مقدسی متعلق به نیمه دوم سده چهارم هجری است .

مسجدی که امروزه به یادگار مانده ، از مساجد دو ایوانی سبک خراسانی است که ایوان شرقی و پایاب مسجد در زلزله ‌ای مهیب در اوایل دوره صفویه فرو ریخته و به جز ایوان قبله و گنبد خانه‌ های طرفین آن ، سه ضلع دیگر در دوره صفوی با کمی عقب‌ نشینی از هر ضلع ، مجدداً بازسازی شده ‌اند .

معماری و تزئینات آجرنمای ایوان غربی این بنا مربوط به قرن پنجم و ششم هجری قمری و دوره سلجوقی است و در جبهه شرقی آن ، در اوایل دوره قاجار شبستانی به نام شبستان آخوند ملا اکبر احداث شده ‌است . این شبستان دارای صد ستون قطور بوده که در زمین‌لرزه سال ۱۳۴۷به کلی تخریب شد . این مسجد با شماره ۱۲۲۲ در فهرست آثار ملی کشور ثبت شده ‌است .

ایوان این مسجد ۱۶ متر ارتفاع دارد و پوشش آن طاق و تویزه است که ویژگی سبک معماری خراسانی است . آجرنمای تزئینی این ایوان ، تکرار یک شکل هندسی در قالب‌ های ۶۰ در ۶۰ سانتی‌ متر است . در فضا های خالی این نمای آجری ، قطعات کاشی جای داشته که امروزه به جز ۳ یا ۴ قطعه آن هم به طور غیر منظم ، هیچ نشانی از کاشی ‌ها دیده نمی ‌شود . همچنین در نمای پوشش داخلی ایوان ، آثاری از نقاشی بر روی گچ دیده می ‌شود .
مسجد جامع تون ( فردوس ) که در مرکز شهر واقع بوده و در حال حاضر در قسمت جنوب شرقی بافت شهر فردوس جای دارد . این مسجد از مساجد دو ایوانی است که زلزله ای در اوایل قرن 10 هجری نقشه اصلی آن را ویران کرد .آن چه از بنای مسجد برجا مانده شبستان های تابستانی و زمستانی در اضلاع شمالی و جنوبی است .همچنین در سمت قبله (ضلع غربی) ایوان ، دو گنبد خانه و شبستان هایی در طرفین آن ها قرار گرفته اند . رواق هایی نیز دور تا دور صحن مسجد را در برمی گیرد . شبستان هایی که به موازات یکدیگر در دو ضلع شمالی و جنوبی قرار دارند با ستون های قطور 2 در 2 متر اجرا شده و توسط صفه هایی به داخل حیاط راه پیدا می کنند . در ضلع شرقی بنا رواق هایی در مجاورت صحن وجود دارند که به استناد کتیبه ای که هم اکنون در مسجد نصب است ، در دوره قاجار شبستان زمستانی با داشتن صد ستون به آن الحاق می شود . ضلع ایوان قبله اصیل ترین ضلع به لحاظ سابقه تاریخی است که با مقایسه آجرنما و نوع اجرای طاق و تویزه ایوان آن با ایوان و نقشه مسجد جامع زوزن به دوره خوارزمشاهیان نسبت داده می شود . مسجد جامع فردوس یک مسجد دو ایوانی سبک خراسانی بوده و بنای آن مربوط به قرن پنجم و ششم هجری قمری است .

Khorasannews.com
Wikipedia.org

مزار سلطانی بیدخت در استان خراسان رضوی

http://kanooneiranian.blogspot.com/
http://kanooneiranian.blogspot.com/

مزار سلطانی بیدخت گناباد یکی از بناهای معروف در شهر بیدُخت گناباد ایران است .

این مزار آرامگاه « ملا سلطان‌ محمد بیدختی گنابادی » ملقب به سلطان علیشاه ، عارف سده ۱۳ هجری ، مفسر قرآن مجید ( تفسیر بیان السعاده فی مقامات العباده که خمینی از آن تمجید نمود )، قطب سلسله نعمت ‌اللهی سلطان علیشاهی مشهور به گنابادی است .
در کنار وی و در همین بقعه سه تن از اخلاف وی نیز دفن شده‌اند ؛ « شیخ محمد حسن بیدختی گنابادی » ملقب به صالح علیشاه « سلطان‌ حسین تابنده گنابادی » ملقب به رضا علیشاه و « علی تابنده » ملقب به محبوب علیشاه جانشین رضا علیشاه . ( قطب فعلی این سلسله « نور علی تابنده » ملقب به مجذوبعلیشاه ، فرزند صالح علیشاه است . )
بیدخت شهری کوچکی واقع در ۵ کیلومتری گناباد در خراسان است . هر ساله در مناسبت ‌های مختلف پیروان و علاقه‌ مندان سلسله نعمت اللهی سلطان علیشاهی گنابادی برای زیارت به این شهر مقدس می ‌روند . گفته شده که طبق اعلام رسمی سال گذشته ۱۳۸4 پس از مشهد پربازدیدکننده ‌ترین شهر استان خراسان بزرگ بوده است . دلیل این امر ، سفر فقرا و دراویش برای زیارت مجذوب علیشاه بوده است .
کتابخانه مزار سلطانی بیدخت گناباد که یکی از قدیمی‌ ترین کتابخانه‌ های استان خراسان و ایران است سال گذشته در بنای جدید بزرگی در کنار مزار سلطانی گشایش یافته است .

مدرسه علمیه علیا در استان خراسان رضوی

http://kanooneiranian.blogspot.com/
http://kanooneiranian.blogspot.com/

مدرسه علمیه علیا ، مدرسه ‌ای است مربوط به دوره صفویه ، واقع در شهر تاریخی تون ( فردوس امروزی ) .
این مدرسه که دارای ساختار چهار ایوانی و پلان هشت‌ ضلعی است ، در دوره صفویه و به دست فردی به نام « میر علی بیک » ساخته شده ‌است .
مدرسه علیا ، تا پیش از زمین ‌لرزه سال ۱۳۴۷ ، مورد استفاده طلاب و مدرسین علوم دینی بوده ‌است ، ولی امروزه به عنوان آثار تاریخی توسط سازمان میراث فرهنگی نگهداری می ‌شود . از مشخصات بارز معماری این مدرسه ، تکرار فرم هشت ضلعی در قسمت های مختلف پلان آن است .

گنجینه تاریخ طبیعی نیشابور در استان خراسان رضوی

موزه حیات وحش شکار در طبیعت نیشابور یک تماشاگه شخصی است که از تاریخ 28/02/82 در جنوب غربی رباط نیشابور به نام « شکار در طبیعت » به دست آقای حسین حصاری و خانم اشراقی ( همسر ایشان ) راه‌ اندازی شده ‌است . و هم اکنون نزدیک به ۴۵۰ گونه جانوران وحشی و شماری جانور منقرض شده تاکسیدرمی و جانورانی زنده مانند موش ‌های آزمایشگاهی و مارهایی زیبا و ماهی ‌های گوشت‌ خوار نگهداری می ‌شود . همچنین این تماشاگه نسکخانه ( کتابخانه ) ای کوچک دارد که نسک ‌هایی ( کتاب ‌هایی ) درباره شکار در طبیعت و محیط زیست و فیلم ‌هایی درباره حیات وحش می‌ باشد . کار شکار و تاکسیدرمی جانوران آن‌ جا بیشتر به دست آقای حسین حصاری انجام شده ‌است .

موزه :
نقش حیاتی موزه ها در جوامع بشری نقشی بدیع ، ماندگار و مروج ناب ترین پدیده های فرهنگی است . موزه ها از معدود مراکز حافظ یادگاران نسل گذشته و در حقیقت فرزندان هنر و تاریخ هستند . هر یک از این اشیا در عین بی زبانی به هزار زبان سخن می گویند زیرا اسناد معتبری از هنر ، فرهنگ و تاریخ را ارایه می دهند .
موزه ( Museum ) کلمه ای یونانی است که از « موزه یون » به معنای مجلس فرشتگان الهام گرفته است . به طور کلی موزه به مجموعه ای از آثار و اشیایی اتلاق می شود که در محل یا عمارتی نگه داری و در معرض نمایش گذاشته شوند .

« موزه به اصطلاح اهالی فرنگ عبارت است از مکان یا محلی که مخزن آثار قدیمه و اشیای بدیعه و نقایس و مستظرفات دنیاست و از هر تحفه و یادگاری که در آن مخزون و موضوع است اهل علم و اطلاع ، کسب فایدتی و کشف سری می نمایند و از احوال و اوضاع هر زمان و صنایع و حرف آن و رسوم و آداب معموله آن ایام و عواطف انام با خبر می گردند . می توان گفت که موزه مقیاس شعور و میزان عقول و درجه افهام ، اصناف و مرآت ادراک سلاسل است . مشکلات لاینحل در اینجا حل می شود و بر معلومات تاریخی شهود اقامه می نماید . »

در یونان قدیم به محلی موزه گفته می شد که در آنجا به مطالعه صنایع و علوم می پرداختند . « ایکوم » شورای جهانی موزه ها ، موزه را موسسه ای دایمی دانسته که اهداف مادی ندارد و در آن به روی همگان گشوده است و برای خدمت به جامعه و پیشرفت آن فعالیت می کند . هدف موزه ها ، گرد آوری و نگه داری ، تحقیق ، انتقال و نمایش شواهد بر جای مانده از انسان و محیط زیست او به منظور بررسی ، آموزش و بهره برداری معنوی است . تعریفی دیگر موزه را بنیادی دانسته که سه وظیفه اصلی جمع آوری ، نگه داشت و نمایش اشیا را بر عهده دارد . این اشیا ممکن است نمونه های از طبیعت و مربوط به رمین شناسی و ستاره شناسی یا زیست شناسی باشد . یا آن که آفرینش های هنری و علمی انسان را در طول تاریخ به نمایش بگذارد .

وظایف موزه :
نقش اجتماعی
نقش فرهنگی
نقش آموزشی و پژوهشی
نقش تحقیقات و انتشارات

انواع موزه ها :
موزه ها به انواع زیر تقسیم می گردند :
هنری
تاریخی
علوم
موزه های تخصصی

موزه های تاریخ طبیعی :
از انواع موزه های علوم ، موزه تاریخ طبیعی است . موزه تاریخ طبیعی موسسه ای است علمی و آموزشی برای بررسی و بیان روند تکامل حیات روی آکاتی و هر آنچه در این رابطه مؤثر بوده است .

وظیفه موزه تاریخ طبیعی جمع آوری و شناسایی طبقه بندی نگهداری ، مطالعه و نمایش نمونه های انواع ماهیان ، جانوران ، پلنگ ها و سنگواره ها و نیز بررسی چگونگی ارتباط آنها با یکدیگر نحوه زیست و محیط طبیعی آنها و در نهایت ارتباط انسان یا طبیعت و میزان دخالت او در طبیعت است .

‏بخش های‌ اصلی یک‌ موزه‌ تاریخ‌ طبیعی‌ عبارتند از :
* جانور شناسی ( نرم ‌تنان ‌، پرندگان ، پستانداران ، خزندگان‌ ، ماهیان ، سخت‌ پوستان ، کرم‌ ها و حشرات )
* زمین ‌شناسی‌ و دیرینه‌ شناسی‌‏‎
* گیاه‌ شـناسی‌‏‎
* انسان ‌شناسی‌‏‎
* آموزش‌ و تحقیقات

در سال هـای‌ اخیر کـارگـاه ‌های‌ گوناگون مانند کارگاه ‌اکولوژی‌ و کارگاه‌ بازیافت‌ زبالـه‌‏‎ نـیـز بـه‌ عـنـوان‌ بخش ‌های‌ دائمی‌ موزه ‌ها درآمده ‌اند .‏‎ (

موزه حیات وحش
موزه حیات وحش نیشابور
موزه حیات وحش ( شکار در طبیعت ) نیشابور که در زمره موزه های تاریخ طبیعی به شمار می آید ، در 28 اردیبهشت سال 1382، همزمان با روز جهانی موزه ها ، به همت حسین حصاری ، در محل رباط شاه عباسی نیشابور ( خیابان امام خمینی ، فلکه خیام ، کاروانسرای شاه عباسی ) افتتاح شد .

این مجموعه ارزشمند که نخستین موزه خصوصی ایران است ، نمونه های زیر را در خود جای داده است ؛

* پرندگان و سایر جانوران تاکسیدرمی شده ( گردآوری این مجموعه ، حدود 31 سال طول کشیده است )
* موش های آزمایشگاهی ( کاربرد در امور آموزشی محصلین )
* ماهی های زینتی و ماهی های گوشت خوار
* مارهای نیمه سمی ( منبع غذایی آنها موش و مارمولک و گنجشک است ، این تغذیه به صورت زنده انجام می گیرد و مارها به شکار آنها می پردازند )

« موزه حیات وحش نیشابور در حال حاضر دارای 8 غرفه است که هر بخش آن مربوط به فصول مختلف و 1 منطقه دست نخورده را نشان می دهد .
زیربنای این موزه ششصد متر است اما حصاری آرزو دارد 350 متر دیگر برای دو غرفه ماهی و مار اضافه کند .

تمام این غرفه ها محل زندگی هر حیوانی را به طور طبیعی نشان می دهند و حیوانات تاکسی درمی شده را در مکان آب و هوای مخصوص همان جانوران به نمایش گذاشته شده اند . »
« 20 درصد این نمونه ها منقرض شده اند و بخشی از آنها نیز در حال انقراض اند . بیشتر حیوانات از نقاط مختلف ایران و بخش کوچکی نیز از خارج از به این موزه آورده شده است . »

حسین حصاری در بخش تاریخچه وب سایت « موزه حیات وحش ( شکار در طبیعت ) نیشابور »، درباره خود ، فعالیت هایش و چگونگی تاسیس اولین موزه خصوصی ایران ، چنین نوشته است ؛

« اینجانب حسین حصاری متولد 1336 (هـ .ش) در مشهد به دنیا آمدم ، من از همان کودکی علاقه شدیدی به جمع آوری حیوانات وحشی و طبیعت داشتم ، در همان زمان بود که یک تیر کمان با چوب و کش درست کردم و تا پانزده سالگی از همان تیر و کمان استفاده می کردم ، از همین سال ها بود که کار شکار را بیشتر ادامه دادم ، هر حیوانی را که شکار می کردم آنها را نگهداری و بعد به تاکسیدرمی آنها اقدام می کردم .

حدودا هجده ساله بودم که از طریق خانواده ام با شخصی به نام خانم مریم اشراقی آشنا و با او ازدواج کردم . بعد از اینکه با خانم اشراقی ازدواج کردم ، همراه هم به کوه و شکار می رفتیم و در همان زمان بود که طریقه تاکسیدرمی حیوانات کوچکتر را کاملا یاد گرفته بودم و هر حیوان کوچکی را که شکار می کردیم با کمک همسرم به تاکسیدرمی آنها می پرداختیم و نیز زمانی که من با خانم اشراقی ازدواج کردم یک عدد تفنگ بادی نیز خریداری کردیم ، ما دارای دو فرزند پسر بودیم که جنگ تحمیلی شروع شد و من برای دفاع از دین و مملکت خود به جنگ رفتم در طول این هشت سال بود که خانم اشراقی و دو فرزند پسرم تنها زندگی می کردند و همسرم هم نقش پدر را برای فرزندانم داشت و هم نقش مادر را . بعد از تمام شدن جنگ من به آغوش خانواده ام بازگشتم و کم کم شروع به گرفتن جواز برای حیوانات شکاری و چهارپایان اقدام کردم که من پروانه برای رفتن به شکار را گرفتم .

در فصل شکار که اکثر اوقات زمستان می باشد ، ما و شکارچیان دیگر همراه هم به شکار حیوانات در نقاط مختلف ایران سفر می کردیم، حیواناتی را که شکار می کردیم به منزل آورده و با گذشت 48 ساعت به تاکسیدرمی آن حیوانات اقدام می کردم تا جایی این کار ادامه داشت که می توان گفت تمام حیواناتی که شکار کرده بودیم تاکسیدرمی و در منزل خود و اقوام نگه داری می کردیم و دیگر جایی برای نگهداری از این حیوانات وجود نداشت .

تصمیم بر این شد که موزه ای علمی فرهنگی تفریحی برای هموطنان خود برپا کنیم و نیز هر حیوانی که در یکی از مناطق ایران شکار شده بود در این محل نگهداری شود . در نتیجه با استانداری مشهد مشورت و تصمیم بر این شد که این موزه را در شهر باستانی نیشابور برپا کنیم، برای بر پا کردن چنین موزه ای هزینه گزافی پرداخت شد تا جایی که من مجبور شدم تمام وسایل شخصی خود را از قبیل وسیله نقلیه و مسکن های خود را فروخته ، تا چنین کاری را با موفقیت تمام کنیم ، من مسئولیت این موزه شخصی را به همسرم واگذار کردم ، چون این زن همانند مردی پر تلاش همراه من در تمام زمینه ها بود و یک لحظه هم مرا تنها نگذاشت و برای قدردانی از زحمات همسرم این موزه را به نام ایشان به ثبت رسانده ایم . این موزه در مورخ « بیست و هشتم دی ماه سال هزار و سیصد و هشتاد و یک » با همکاری اداره گردشگری و میراث فرهنگی استان خراسان افتتاح گردید ... » .

ویژگی ‌ها
در همه غرفه ‌های این تماشاگه گونه ‌های تاکسیدرمی شده جانوران بر اساس ویژگی ‌های موسمی و زیستگاهی نهاده شده ‌اند و پیرامون آن ‌ها با صحنه ‌آرایی و نگارگری همانند زیستگاه آن‌ ها صحنه ‌پردازی کرده‌ اند . همچنین برخی از گونه‌ های جانوری این تماشاگه مانند میمون ، طاووس ، قرقاول بلژیکی ، ماربوآ ( بوتیمار ) از کشور های دیگر آورده شده‌ اند . از گونه‌ های شگفت‌ انگیز و ناقص ‌الخلقه‌ی این تماشاگه می‌ توان نمونه ‌های زیر را نام برد :
گوسفند شش دست و پا
مار دوسر
کژدم دو رنگ
مارمولک دو دم
سیب زمینی شگفت آور

abarshahr.blogfa.com

کوه قلعه فردوس در استان خراسان رضوی

http://kanooneiranian.blogspot.com/
http://kanooneiranian.blogspot.com/

نمایی از کوه قلعه فردوس
‎کوه قلعه فردوس ، کوهی است که در ۱۰ کیلومتری جنوب شهر فردوس قرار داشته و محل یکی از قلعه‌ ها و دژ های مهم اسماعیلیه و مرکز استقرار این فرقه در ایالت قهستان و در جنوب خراسان بزرگ بوده ‌است .
عطاملک جوینی در تاریخ جهان‌ گشای درباره این قلعه می‌ گوید : « از ۷۰ دژی که در جنوب خراسان قرار داشت ، شاید وسیع ‌ترین و عظیم‌ ترین آنها در ۵ کیلومتری جنوب غربی فردوس باشد . » اسماعیلیان ، قلعه نظامی خود را در بالای این کوه ساخته بودند که در بلند ترین نقطه دشت فردوس واقع شده و از تمام جهات بر منطقه مشرف است . موقعیت این قلعه به ‌گونه‌ای است که از سه جهت به پرتگاه ‌هایی منتهی می ‌شود و تنها راه دسترسی به قلعه از طریق تنگه ‌ای است که در جنوبی غربی کوه ، که شیب کمتری دارد ، قرار گرفته ‌است . این قلعه در ۶ حصار مختلف ساخته شده و مرکز فرماندهی در طبقه ششم و در نوک قلعه قرار دارد . طبقات دیگر آن دارای دروازه ‌های ورودی از جهات مختلف ، محل نگهداری آذوقه ، اسلحه‌ خانه ، اصطبل ، آب انبار ، برج و بارو و حمام و تالار ها و سرباز خانه هستند . ارتفاع برج‌ ها حدود ۵ متر بوده و تمام آنها به کمک سنگ ‌های لاشه و ملات گچ و ساروج ساخته شده‌ اند .

این قلعه در دوران آبادی دارای دو دیوار و حصار تو در تو و چند برج دیده‌ بانی بوده ‌است . محیط بیرونی ‌ترین دیوار ، حدود یک هزار متر است . در قسمت پایانی قلعه ، آب ‌انبار هایی درون سنگ ‌ها کنده شده که طول هر یک حدود ۱۰ متر و عرض آنها در حدود ۲ متر بوده و از آب باران و برف پر می‌ شده‌ اند . این آب ‌انبار ها در هنگام محاصره ، به عنوان آب شرب اهالی مورد استفاده قرار می ‌گرفته ‌اند . همچنین این آب انبارها ، ذخیره تمام اهالی قلعه نبوده ‌اند ؛ زیرا در پایین دیوار و در جنوب قلعه چاهی کنده بودند که امروزه به چاه قنوت مشهور است . در قله کوه آثار برج استوانه‌ ای کوچکی قرار دارد که شاید محل افروختن آتش بوده و با دیده ‌بانی در ارتباط بوده ‌است . این دژ ، روزگاری بر جلگه‌ های اطراف و راه ‌های بازرگانی قدیم ناظر بوده و راه‌ های کاروانی دشت تون را هم می‌ توانسته به خوبی دیده ‌بانی کند .

این قلعه دارای تونلی آجری است که به قلعه حسن ‌آباد متصل است و این راه زیرزمینی این دو قلعه را به وسیله یک راه زیرزمینی دیگر به وسط شهر تاریخی تون متصل می‌ کند . در داخل این تونل زیرزمینی که پس از زمین ‌لرزه سال ۱۳۴۷ کشف شد ، اجساد بسیاری از مردگان یافت شد که در کنار هم در داخل این تونل چیده شده و دارای کفن ‌هایی با آثار اسلامی و آیات قرآن بودند .

در حمله مغول به منطقه فردوس ، این قلعه مورد هجوم سربازان مغول قرار گرفت و غارت شده و در نهایت به آتش کشیده شد .

Wikipedia.org

کوه بینالود در استان خراسان رضوی

http://kanooneiranian.blogspot.com/
http://kanooneiranian.blogspot.com/

مشهور ترین کوه استان خراسان به بلندی ۳۲۱۱ متر که در چند کیلومتری شمال شهر نیشابور قرار دارد . این کوه بخشی از رشته کوه‌ البرز است و به بام خراسان شهرت دارد . این کوه بین نیشابور و مشهد واقع شده است . با توجه به گرم خشک بودن منطقه دارای بارندگی قابل توجهی است ( تقریباً ۴۰۰_۵۰۰ ) میلیمتر در سال . از دیگر قلل این رشته کوه می‌ توان به شیرباد (۳۲۵۰) فلسکه (۳۱۰۰) قوچگر (۳۰۵۰) نام برد . در بخش شمالی این رشته کوه رشته کوه فرعی وجود دارد که دارای دره‌ های صخره ‌ای با ارتفاع ۲۰۰-۳۰۰ متر می‌ باشد . که معروف ترین و پر آب ترین آن اخلمد می‌ باشد که داری چندین آبشار می ‌باشد که آبشار اصلی ۴۰متر ارتفاع دارد .

رشته‌ کوه بینالود
بلندترین نقطه رشته کوه بینالود ، قله شیرباد با بلندی ۳۴۲۰متر است که در شمال روستای بوژان ( شمال شرقی شهر نیشابور ) قرار گرفته ‌است . ولی قله بینالود با وجود ارتفاع کمتر از آن معروفیت بیشتری دارد . رشته کوه بینالود به طول تقریبی ۱۳۰ کیلومتر از شمال شهر نیشابور تا جنوب غربی شهر قوچان کشیده شده ‌است . و جلگه و دشت نیشابور را از دشت مشهد و قوچان جدا می‌ نماید . سه رود خانه دائمی کشف رود ، اترک و کال شور از این رشته کوه سرچشمه می ‌گیرند . افزون بر این رودخانه‌ های نسبتاً کم آبی همچون رودخانه‌ های میرآباد ، زشک و طرقبه ، اخلمد ، بوژان ، خرو علیا ، بار ، و دیزباد علیا در دره ‌های خرم این منطقه جریان دارند که بخش اعظم آب آنها صرف آبیاری باغ ها و زمین های کشاورزی می ‌شود . ریواس از معروف ترین و مرغوب ترین گیاهان خودروی این رشته کوه بشمار می ‌رود . و در بخش شمال غربی رشته کوه بینالود پوشش درختچه ‌های ارس بشکل تنگ دیده می‌ شود .برف و یخ حاصل از بارش های زمستانه و بهاره غالباً تا اواسط فصل تابستان در قله‌ ها باقی می‌ ماند . روستا ها و تابستانگاه‌ های زیبایی همچون بوژان ، اخلمد ، زشک و طرقبه ، خرو ، بار و دیزباد در دامنه این رشته کوه از چشم اندازه ‌های بی مانند و بدیعی برخوردارند .
رشته کوه بینالود در شمال شرق ایران ، همانند دیواری بلند ، دو دشت وسیع و حاصلخیز مشهد و نیشابور را از یکدیگر جدا کرده است . این رشته کوه با آب و هوای سرد کوهستانی و دره های خوش آب و هوا و قله های بلند نظیر بینالود ( 3211 متر ) ، شیر باد ( 3311 متر ) و فلسکه ( 3125 متر ) تامین کننده آب شهر های مشهد ، نیشابور ، چناران و روستا های کوه پایه اش می باشد . از روستا های واقع در شمال این رشته کوه می توان به مغان ، ده بار ، جاغرق ، کنگ ، زشک ، دولت آباد ، فریزی ، اخلمد و کلیدر ، و از روستاهای واقع در جنوب این رشته کوه می توان به دیزباد ، دررود ، خرو ، بوژان ، صومعه ، طاغان و بار اشاره نمود .
haftbit.com