جاذبه های طبیعی شیراز

آبشار مارگون آبشار مارگون در سپیدان فارس قرار دارد و حاصل آب رودخانه كمهر و حوزه آبخیز آن است كه ازمیان صخره ها سرریز می شود. هم آمیزی درختان جنگلی با ناحیه كوهستانی و رودخانه ای، زیبایی چشم اندازهای طبیعی آبشار مارگون را بیشتر كرده است.
دریاچه پریشان این دریاچه بزرگترین دریاچه آب شیرین ایران است كه یكی از بهترین زیستگاه های پرندگان مهاجر در ‌فصل زمستان می‌باشد. منابع آبی دریاچه عمدتاً باران و چشمه های اطراف است
چشمه جوشك این چشمه در محدوده شمال غربی شیراز، در كنار روستای " قصرقمشه" قرار دارد. این چشمه بزرگ، سرچشمه رودخانه اعظم است كه باغ های تمام روستاهای مسیر خود مانند قصر قمشه ، منصورآباد و قصر دشت و ... را آبیاری می كند. مظهر چشمه جوشك و كناره های رودخانه ، گردشگاه مفرحی است.
منطقه بَمو منطقه بمو در برابر كوه بمو، در 19 كیلومتری شیراز و درست مقابل تنگه الله اكبر، در جاده  شیراز- آباده واقع است. منطقه بمو دارای گونه های نادر جانوران به ویژه آهو و گونه های مختلف گیاهی است. این منطقه حفاظت شده چشم انداز زیبایی دارد. در این پارك چشمه بیدی، چشمه صادقی، چشمه فیلی، چشمه گردو و چشمه چنار با آب صاف و گوارا در دره های زیبا جریان دارند. دو قنات ركن آباد و آب زنگی در همین  منطقه قرار دارند.
روستای قلات در جاده شیراز- سپیدان، روستای ییلاقی قلات با خانه ها، باغ ها و چشمه های زیبا در دامنه كوه واقع است.
پیربناب پیربناب كه در زبان محاوره " پیربنو" نامیده می شود، چشمه بسیار بزرگی در 15 كیلومتری جنوب شیراز است. در اطراف این چشمه محیط با صفایی با درختان چنار وجود دارد كه دشت برابر خود را سیراب می كند. آرامگاه مخروبه ای نیز در كنار چشمه وجود دارد كه معروف به " شیخ اقطع " است
آبشار كوهمره سرخی در جاده شیراز- كازرون، به فاصله 50 كیلومتر، جاده كوهمره سرخی جدا می شود. با گذر از چند روستا، منطقه ای پدیدار می شود كه دارای آبشارهای كوچك متعدد و جنگل طبیعی كم درختی است.
دریاچه مهارلو اطراف دریاچه مهارلو نقاط بسیار زیبا و دیدنی پدید آمده كه مردم بسیاری را به خود جلب می كند. آب معدنی دریاچه در روستای مهارلو، برای بیماری های پوستی مفید است
برم دلك تالاب زیبایی در 4 كیلومتری روستای برم دلك است
دریاچه دشت ارژن دریاچه ای است با آب شیرین و با فضای سبز. روستای دشت ارژن و چشمه سلمان در56 كیلومتری جاده شیراز- كازرون قرار دارد. این دریاچه زیستگاه پرندگان مهاجر است.
تفرجگاه میان كتل در فاصله 20 كیلومتری دریاچه دشت ارژن، با چشم اندازی زیبا، محل نگه داری گونه های نایاب گوزن زرد است.
اطراف رودخانه قره آغاج به ویژه اطراف بند بهمن نزدیك شهر كوار در 45 كیلومتری شیراز ، منطقه ای زیبا و خرم است. چشمه خارگان نیز با جنگل بلوط زیبا در مجاورت این رودخانه واقع است

ركن آباد

در 12 كیلومتری شمال شیراز، سرچشمه این آب قرار دارد كه در سال 338هـ. ق توسط ركن الدوله دیلمی احداث شد. آب ركن آباد ضمن آبیاری روستای اكبرآباد ، از دروازه قرآن وارد شیراز می شد و محلات متعدد از جمله هفت تنان ، چهل تنان و حافظیه را مشروب می كرد.

 

سبزپوشان

در فاصله چهار كیلومتری پیربناب ، كوه سبزپوشان قرار دارد. غاری زیبا در این كوه وجود دارد كه بقعه متبركه یكی از امامزادگان را در دل خود جای داده است.

 

پارك قلعه بندر

بر فراز كوه قلعه بندر در محله سعدی ، پارك جنگلی به مساحت 10 هكتار وجود دارد كه از آنجا منظره زیبای شیراز دیده می شود.

معرفی و ترجمه‌ی دو شعر از شاعر کرد - نالی

خدر شاویسی میكائیلی (نالی) – ١٨٠٠ تا ١٨۵٦ میلادی- اولین دیوان كردی را خلق كرد، وی بر چهار زبان تركی، عربی، فارسی و كردی مسلط بود و به هر چهار زبان نیز اشعار ظریفی را سروده است. بیشتر عمر پر بار خویش را در سنندج گذراند. نالی تنها دو سال در كنار "حبیبه" همسر دلبندش ماند و بعد از مرگ زودرس همسر، ترك شهر و دیار خویش كرد و هرگز زن دیگری هم اختیار نكرد. نالی در نزد كردها حكم حافظ شیرازی را دارد.




اصل شعر به زبان كردی:



په‌چه‌یی په‌رچه‌می‌یو، پرچی سیا

هه‌ر ده‌لیی مانگه شه‌وه كولمی تیا



لاده ده‌سروكه‌یی هه‌وری له جه‌بین

ده‌ركه‌وی شه‌مس و قه‌مه‌ر، نور ضیا



لیوی تو ئاوی به‌قا، من خضرم

فه‌یضی تو ره‌حمه‌ت و من سه‌وزه گیا



فه‌رشی كه‌ففی به‌ری پیته نه‌رگس

سه‌ری داخستووه وه‌ك چاوی حه‌یا



مه‌خمه‌ره هاوییه‌یی هه‌ولی فیراق

ده‌ستی من دامه‌نی تو روژی قیا



"گیل" ئه‌گه‌ر توركی، "تعال" ئه‌ر عه‌ره‌بی

"بی" ئه‌گه‌ر كوردی، ئه‌گه‌ر فورسی "بیا"





ترجمه به فارسی:





پیچش سربند گره خورده در گیسوان سیاهش

می‌درخشد در این تاریکی روی چون ماهش



برکش از سر، سربند ابریشمین

تا در افتد خورشید و ماه، روشنای روشنایش



لب تو آب بقا و من خضرم

بخشش تو مهربانی و من سبزه‌ی نورََس



فرش زیر پایت گل نرگس

سرافکنده است از رخ شرمسارت



ترس دوزخ فراق
دست من، دامن تو، روز قیا (قیامت)



"گیل" اگر تركی، "تعال" ار عرب

"بی" اگر كوردی، و اگر پارسی "بیا"



□



شعر دوم

اصل شعر به زبان كردی:





بیستم له‌ هه‌موو لایه مه‌یلی شه‌ر و ده‌عوایه

سه‌ودا له سه‌رمدایه‌، باكم چ له غه‌وغایه



فه‌رموی به مژه‌ی مه‌ستی، ئازانه‌و و ته‌رده‌ستی

ساده‌ی له دلی سستی، تیری، به ته‌مه‌ننایه



چه‌رخی چه‌پی گه‌ردوونه، راست و چه‌پی چه‌ند دوونه

بی چاكه چ بی‌چونه، راستی له چه‌پی نایه



پیم گوت: مه‌كه چاك چاكم، پیش خزمه‌تی زور چاكم...

فه‌رموی: به‌ سه‌ری كاكم، داغت له دلمدایه!...



زاهید! مه‌كه مه‌نعی دل، بو تو نییه سودی گول

خاكت به‌سه‌ر ئه‌ی غافل! كه‌وتوویه چ سه‌ودایه؟!



"نالی" مه‌كه وه‌صفی تو -باریكه نمامی تو-

مه‌علوومه كه سه‌روی تو بی میثله له دونیایه





ترجمه به فارسی:



می‌پیچد در گوش

بر سر هر كوی و برزنی

نفیر جنگ و ویرانی

سودا بسر را

چه باک اما از این غوغا و تشویش



فرمانی به مژه‌ی مستش

چست و چابک

تیری خدنگ و تیز در ترکشش

تیری فرو رفته بر دل شوریده‌ام


چرخ کژ گردون

هم راست و هم چپش دون

در مرگ و نیستی بی‌رقیب

دروغی بر این شوره‌زار جنون

و دریغا نیکی را مجالی هرگز


گفتم: مکن شرحه شرحه‌ام، مرهم دردهای ناعلاجم

گفت: سوگند به آن‌که ابرمند هستی است، دلم شعله‌ور از داغ تست


زاهد! مكن منع دل، گل چه سود تو

تفو بر تو ای غافل پشیز پرست

نالی، لاف از نهال باریک اندام خود مزن
هرچند سرو سهی‌یی بی‌همتاست

سهراب سپهری

سهراب سپهری شاعر و نقاش ایرانی بود که در ۱۵ مهر ۱۳۰۷ در کاشان متولد شد. او از مهم‌ترین شاعران معاصر ایران است و شعرهایش به زبان‌های بسیاری از جمله انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی و ایتالیایی ترجمه شده است. وی پس از ابتلا به بیماری سرطان خون در بیمارستان پارس تهران درگذشت.
سهراب سپهری
تولد ۱۵ مهر، ۱۳۰۷ / ۷ اکتبر، ۱۹۲۸
کاشان، ایران
مرگ ۱ اردیبهشت، ۱۳۵۹ / ۲۱ آوریل، ۱۹۸۰
تهران، ایران
مدفن امامزاده سلطان‌علی، مشهد اردهال
زمینه فعالیت شاعر، نقاش
ملیت Flag of Iran ایرانی
محل زندگی کاشان، تهران
نهاد مرتبط دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران
پیشه مدرّس هنرستان هنرهای زیبا



زندگی‌نامه

دورهٔ‌ ابتدایی را در دبستان خیام کاشان (۱۳۱۹) و متوسّطه را در دبیرستان پهلوی کاشان (خرداد ۱۳۲۲) گذراند و پس از فارغ‌التحصیلی در دورهٔ‌ دوسالهٔ‌ دانش‌سرای مقدماتی پسران به استخدام ادارهٔ‌ فرهنگ کاشان درآمد.

در شهریور ۱۳۲۷ در امتحانات ششم ادبی شرکت نمود و دیپلم دورهٔ دبیرستان خود را دریافت کرد. سپس به تهران آمد و در دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت و هم زمان به استخدام شرکت نفت در تهران درآمد که پس از ۸ ماه استعفا داد.

سپهری در سال ۱۳۳۰ نخستین مجموعهٔ شعر نیمایی خود را به نام مرگ رنگ منتشر کرد. در سال ۱۳۳۲ از دانشکده هنرهای زیبا فارغ التحصیل شد و به دریافت نشان درجهٔ اول علمی نایل آمد. در همین سال در چند نمایشگاه نقاشی در تهران شرکت نمود و نیز دومین مجموعهٔ اشعار خود را با عنوان «زندگی خواب‌ها» منتشر کرد. آنگاه به تأسیس کارگاه نقاشی همت گماشت. در آذر ۱۳۳۳ در ادارهٔ کل هنرهای زیبا (فرهنگ و هنر) در قسمت موزه‌ها شروع به کار کرد و در هنرستان‌های هنرهای زیبا نیز به تدریس می‌پرداخت. در مهر ۱۳۳۴ ترجمهٔ اشعار ژاپنی از وی در مجلهٔ «سخن» به چاپ رسید. در مرداد ۱۳۳۶ از راه زمینی به کشورهای اروپایی سفر کرد و به پاریس و لندن رفت. ضمنا در مدرسهٔ هنرهای زیبای پاریس در رشتهٔ لیتوگرافی نام نویسی کرد. وی همچنین کارهای هنری خود را در نمایشگاه‌ها به معرض نمایش گذاشت. حضور در نمایشگاه‌های نقاشی همچنان تا پایان عمر وی ادامه داشت.

سهراب سپهری مدتی در ادارهٔ کل اطلاعات وزارت کشاورزی با سمت سرپرست سازمان سمعی و بصری در سال ۱۳۳۷ مشغول به کار شد. از مهر ۱۳۴۰ نیز شروع به تدریس در هنرکدهٔ هنرهای تزئینی تهران نمود. در اسفند همین سال بود که از کلیهٔ مشاغل دولتی به کلی کناره‌گیری کرد.

درگذشت
آرامگاه سهراب سپهری

سهراب سپهری در غروب ۱ اردیبهشت سال ۱۳۵۹ در بیمارستان پارس تهران به علت ابتلا به بیماری سرطان خون درگذشت. صحن امامزاده سلطان‌علی روستای مشهد اردهال واقع در اطراف کاشان میزبان ابدی سهراب گردید.

سفرهای خارج از کشور

سفر به ایتالیا (وی از پاریس به ایتالیا می‌رود)؛
سفر به ژاپن (توکیو در مرداد ۱۳۳۹) برای آموختن فنون حکاکی روی چوب که موفق به بازدید از شهرها و مراکز هنری ژاپن نیز می‌شود؛
سفر به هندوستان (۱۳۴۰)؛
سفر مجدد به هندوستان (۱۳۴۲، بازدید از بمبئی، بنارس، دهلی، اگره، غارهای آجانتا، کشمیر)؛
سفر به پاکستان (۱۳۴۲، تماشای لاهور و پیشاور)؛
سفر به افغانستان (۱۳۴۲، اقامت در کابل)؛
سفر به اروپا (۱۳۴۴، مونیخ و لندن)؛
سفر به اروپا (۱۳۴۵، فرانسه، اسپانیا، هلند، ایتالیا، اتریش)؛
سفر به آمریکا و اقامت در لانگ آیلند (۱۳۴۹ و شرکت در یک نمایشگاه گروهی و سپس سفر به نیویورک)؛
سفر به پاریس و اقامت در «کوی بین المللی هنرها» (۱۳۵۲)؛
سفر به یونان و مصر (۱۳۵۳)؛
سفر به بریتانیا برای درمان بیماری اش سرطان خون (دی ۱۳۵۸).

نمایشگاه‌های نقاشی
صحنه غروب، اثر سهراب سپهری

از جمله نمایشگاه‌های نقاشی که سهراب سپهری در آن‌ها حضور داشت، یا نمایشگاه انفرادی وی بودند، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

اولین دوسالانهٔ تهران (فروردین ۱۳۳۷)؛
دوسالانهٔ ونیز (خرداد ۱۳۳۷)؛
دو سالانهٔ دوم تهران (فروردین ۱۳۳۹، برندهٔ جایزهٔ اول هنرهای زیبا)؛
نمایشگاه انفرادی در تالار عباسی تهران (اردیبهشت ۱۳۴۰)؛
نمایشگاه انفرادی در تالار فرهنگ تهران (خرداد ۱۳۴۱، دی ۱۳۴۱)؛
نمایشگاه گروهی در نگارخانه گیل گمش (تهران، ۱۳۴۲)؛
نمایشگاه انفرادی در استودیو فیلم گلستان (تهران، تیر ۱۳۴۲)؛
دوسالانهٔ سان پاولو (برزیل، ۱۳۴۲)؛
نمایشگاه گروهی هنرهای معاصر ایران (موزه بندر لوهار، فرانسه، ۱۳۴۲)؛
نمایشگاه گروهی در نگارخانه نیالا (تهران، ۱۳۴۲)؛
نمایشگاه انفرادی در نگارخانه صبا (تهران، ۱۳۴۲)؛
نمایشگاه گروهی در نگارخانه بورگز (تهران، ۱۳۴۴)؛
نمایشگاه انفرادی در نگارخانه بورگز (تهران، ۱۳۴۴)؛
نمایشگاه انفرادی در نگارخانه سیحون (تهران، بهمن ۱۳۴۶)؛
نمایشگاه گروهی در نگارخانه مس تهران (۱۳۴۷)؛
نمایشگاه جشنوارهٔ روایان (فرانسه، ۱۳۴۷)؛
نمایشگاه هنر معاصر ایران در باغ موسسه گوته (تهران، خرداد ۱۳۴۷)؛
نمایشگاه دانشگاه شیراز (شهریور ۱۳۴۷)؛
جشنوارهٔ بین المللی نقاشی در فرانسه (اخذ امتیاز مخصوص، ۱۳۴۸)؛
نمایشگاه گروهی در بریج همپتن آمریکا (۱۳۴۹)؛
نمایشگاه انفرادی در نگارخانه بنسن نیویورک (۱۳۵۰)؛
نمایشگاهانفرادی در نگارخانه لیتو (تهران، ۱۳۵۰)؛
نمایشگاه انفرادی در نگارخانه سیروس (پاریس، ۱۳۵۱)؛
نمایشگاه انفرادی در نگارخانه سیحون تهران (۱۳۵۱)؛
اولین نمایشگاه هنری بین المللی تهران (دی ۱۳۵۳)؛
نمایشگاه انفرادی در نگارخانه سیحون تهران (۱۳۵۴)؛
نمایشگاه هنر معاصر ایران در «بازار هنر» (بال، سوییس، خرداد ۱۳۵۵)؛
نمایشگاه انفرادی در نگارخانه سیحون تهران (۱۳۵۷).

آثار ادبی

سهراب در آغاز کار شاعری تحت تأثیر شعرهای نیما بود و این تأثیر در «مرگ رنگ» به خوبی مشهود است. بعدها سبک او دستخوش تغییراتی می‌شود و شعرش با دیگر شاعران هم دورهٔ خویش متمایز می‌گردد. از جمله مجموعه شعرهای دیگر سهراب سپهری می‌توان به این عنوان‌ها اشاره نمود:

مرگ رنگ (۱۳۳۰) ؛
زندگی خواب‌ها (۱۳۳۲) ؛
آوار آفتاب (۱۳۴۰) ؛
شرق اندوه (۱۳۴۰) ؛
صدای پای آب (۱۳۴۴) ؛
مسافر (۱۳۴۵) ؛
حجم سبز (۱۳۴۶) ؛
ما هیچ ما نگاه (۱۳۵۶) ؛
هشت کتاب (۱۳۵۶) ؛


برخی از اشعار وی در سال‌های ۱۳۴۴ و ۱۳۴۵ در فصلنامهٔ آرش به چاپ رسید.

بختیار على

ختیار علی شاعر و رمان نویس کرد است که در سال ۱۹۶۰ میلادی در شهر سلیمانیه به دنیا آمد و بعدها به آلمان مهاجرت کرد. برخی از کارهای وی به زبان فارسی نیز ترجمه شده‌است. از جمله آثار او می‌توان به دروازه‌ها، عشق، جلاد، کتاب آدمکش‌ها، کارناوال، شهر، گناه، کار کردن در جنگلهای فردوس، و رمان «واپسین انار جهان» اشاره کرد. او و تعدادی از همفکرانش نشریه «ره هه ند» (رهند) را در اروپا منتشر کردند.

کتاب‌شناسی

ستیزه جویان ایمان
خواننده قاتل
شهر موسیقیدانان سپید
غزل نویس و باغ‌های خیال
واپسین انار جهان (۲۰۰۲)
غروب پروانه (۱۹۹۸)
مرگ دومین تک فرزند (۱۹۹۷)

علی‌اشرف درویشیان

علی‌اشرف درویشیان (زادهٔ ۳ شهریور ۱۳۲۰ در کرمانشاه) نویسنده ایرانی است. برخی از نوشته‌های خود را پیش از انقلاب ۱۳۵۷ با نام مستعار «لطیف تلخستانی» منتشر می‌کرد (مثلا کتاب «آبشوران»). پس از انقلاب چند بار به علت فعالیت‌های سیاسی زندانی شد.
کتاب‌شناسی

مجموعه داستان‌ها

سال های ابری
از این ولایت
از ندارد تا دارا
آبشوران
درشتی
شب آبستن است
همراه آهنگ‌های بابام
فصل نان

داستان‌های کودکان

گل طلا و کلاش قرمز
ابر سیاه هزار چشم
رنگینه

رمان‌ها

سلول ۱۸
سال‌های ابری

برای کودکان و نوجوانان

روزنامه دیواری مدرسه ما
کی برمی گردی داداش جان
آتش در کتابخانه بچه‌ها

دیگر آثار

کتاب بیستون (جنگ)
چون و چرا
داستان‌های محبوب من
سی و دو سال مقاومت در زندان‌های شاه: خاطرات صفر خان (صفر قهرمانیان)
افسانه‌ها و متل‌های کردی
فرهنگ افسانه‌های ایران (مجموعه ۲۰ جلدی با همکاری رضا خندان مهابادی)
داستان‌های محبوب من (نقد و بررسی داستان‌های ایران، ۷ جلد- جلدهای ۱ تا ۵ با همکاری رضا خندان مهابادی)
واژه نامه گویش کرمانشاهی
خاطرات صفرخان (صفر قهرمانی)
یادمان صمد (صمد بهرنگی)

آثار در دست انتشار

عقاید و رسوم مردم کرمانشاه (از انتشارات اشاره)
همیشه مادر (از انتشارات چشمه)
قصه آن سال‌ها (از انتشارات چشمه)
داستان‌های تازه داغ (از انتشارات چشمه)
داستان‌های کوتاه کردی (از انتشارات چشمه)

سیمین بهبهانی

سیمین بـِهْبَهانی (زادهٔ ۲۸ تیر ۱۳۰۶ در تهران) نویسنده و غزل‌سرای معاصر ایرانی است. او به خاطر سرودن غزل فارسی در وزن‌های بی‌سابقه به «نیمای غزل» معروف است.
سیمین بهبهانی
تولد ۲۸ تیر ۱۳۰۶ (سن:۸۱ سال)
تهران
نام دیگر سیمین خلیلی
زمینه فعالیت نویسنده و غزل‌سرا
ملیت ایرانی
والدین عباس خلیلی،
فخرعظمی ارغون
گفتاورد
دوباره می‌سازمت وطن
اگرچه با خشت جان خویش



زندگی

سیمین خلیلی معروف به «سیمین بهبهانی» فرزند عباس خلیلی (شاعر و نویسنده و مدیر روزنامه اقدام) و نبیره حاج میرزا حسین حاج میرزاخلیل است. پدرش عباس خلیلی (۱۲۷۲ نجف - ۱۳۵۰ تهران) به دو زبان فارسی و عربی شعر می‌گفت و حدود ۱۱۰۰ بیت از ابیات شاهنامه فردوسی را به عربی ترجمه کرده بود و در ضمن رمان‌های متعددی را هم به رشته تحریر درآورد که همگی به چاپ رسیدند.

مادر او فخرعظما ارغون (۱۳۱۶ ه.ق - ۱۳۴۵ ه.ش) دختر مرتضی قلی ارغون (مکرم السلطان خلعتبری) از بطن قمر خانم عظمت السلطنه (فرزند میرزا محمد خان امیرتومان و نبیره امیر هدایت الله خان فومنی) بود. فخر عظما ارغون فارسی و عربی و فقه و اصول را در مکتبخانه خصوصی خواند و با متون نظم و نثر آشنایی کامل داشت و زبان فرانسه را نیز زیر نظر یک مربی سوئیسی آموخت. او همچنین از زنان پیشرو و از شاعران موفق زمان خود بود و در انجمن نسوان وطن‌خواه عضویت داشت و مدتی هم سردبیر روزنامه آینده ایران بود. او همچنین عضو کانون بانوان و حزب دموکرات بود و به عنوان معلم زبان فرانسه در آموزش و پرورش خدمت می‌کرد.

پدر و مادر سیمین که در سال ۱۳۰۳ ازدواج کرده بودند، در سال ۱۳۰۹ از هم جدا شدند و مادرش با عادل خلعتبری (مدیر روزنامه آینده ایران) ازدواج کرد و صاحب سه فرزند دیگر شد.

سیمین بهبهانی ابتدا با حسن بهبهانی ازدواج کرد و به نام خانوادگی همسر خود نامبردار شد ولی پس از وی با منوچهر کوشیار ازدواج نمود. او سال‌ها در آموزش و پرورش با سمت دبیری کار کرد.

او در سال ۱۳۳۷ وارد دانشکده حقوق شد، حال انکه در رشته ادبیات نیز قبول شده بود. در همان دوران دانشجویی بود که با منوچهر کوشیار آشنا شد و با او ازدواج کرد. سیمین بهبهانی سی سال-از سال ۱۳۳۰ تا سال ۱۳۶۰- تنها به تدریس اشتغال داشت و حتی شغلی مرتبط با رشتهٔ حقوق را قبول نکرد.

در ۱۳۴۸ به عضویت شورای شعر و موسیقی در آمد . سیمین بهبهانی ، هوشنگ ابتهاج ، نادر نادرپور ، یدالله رویایی ، بیژن جلالی و فریدون مشیری این شورا را اداره می کردند . در سال ۱۳۵۷ عضویت در کانون نویسندگان ایران را پذیرفت .

در ۱۳۷۸ سازمان جهانی حفوف بشردر برلین مدال کارل فون اوسی یتسکی را به سیمین بهبهانی اهدا کرد . در هین سال نیز جایزه لیلیان هیلمن / داشیل هامت را سازمان نظارت بر حقوق بشر (HRW) به وی اعطا کرد.

اشعار

برخی از معروف‌ترین غزل‌های او با این ابیات آغاز می‌شود:
شلوارتاخورده دارد مردی که یک پاندارد
خشم است وآتش نگاهش،یعنی تماشا ندارد
دوباره می‌سازمت وطن اگر چه با خشت جان خویش
ستون به سقف تو می‌زنم،اگرچه بااستخوان خویش


آثار

سه‌تار شکسته (۱۳۳۰/۱۹۵۱)
جای پا (۱۳۳۵/۱۹۵۴)
چلچراغ (۱۳۳۶/۱۹۵۵)
مرمر (۱۳۴1/۱۹۶۱)
رستاخیز (۱۳۵۲/۱۹۷۱)
خطی ز سرعت و از آتش (۱۳۶۰/۱۹۸۰)
دشت ارژن (۱۳۶۲/۱۹۸۳)
گزینه اشعار (۱۳۶۷)
درباره هنر و ادبیات (۱۳۶۸)
آن مرد، مرد همراهم (۱۳۶۹)
کاغذین‌جامه (۱۳۷۱/۱۹۹۲)
کولی و نامه و عشق (۱۳۷۳)
عاشق‌تر از همیشه بخوان (۱۳۷۳)
شاعران امروز فرانسه {(۱۳۷۳) ترجمهفارسی از اثر پیر دوبوادفر،چاپ دوم :۱۳۸۲}
با قلب خود چه خریدم؟ (۱۳۷۵/۱۹۹۶)
یک دریچه آزادی (۱۳۷۴/۱۹۹۵)
مجموعه اشعار (۲۰۰۳)

یكی مثلا این كه(۲۰۰۵)

یاشار کمال

یاشار کمال (به ترکی: Yaşar Kemal) (زاده ۱۹۲۳) از نویسندگان معاصر مشهور و کردتبار ترکیه است. وی زادهٔ ۱۹۲۳ در روستای همیته، استان عثمانیه در کردستان ترکیه‌است. نام اصلی او «کمال صادق گوکچَلی» است. والدینش از کردهای تنگدست وان بودند. وی کودکی بسیار سختی را پشت سر گذاشت و در این ایام بود که یک چشم خود را از دست داد. وی همچنین شاهد به قتل رسیدن پدرش هنگام نماز خواندن در مسجد بود.

یا شار کمال، نویسندهٔ بلند آوازهٔ کرد ترکیه، در میان خوانندگان ایرانی نامی آشناست. بیشتر رمان‌های یاشار کمال به زبان فارسی ترجمه شده و مقبولیت خاص و عام، یافته‌است. آثار یاشار کمال اگر چه از متن سرزمین و جغرافیایی محدود ومشخصی بر آمده‌اند، اما ساختار و محتوایی جهانی دارند. رمان اینجه ممد او تا کنون به بیش از ۲۰ زبان منتشر شده و بارها به فیلم در آمده‌است.

آثار

نخستین داستان‌های کوتاهی به نام گرمای زرد (چاپ ۱۹۵۲) بود. وی بلا فاصله بعد از چاپ کتاب اینجه‌ممد (محمد قرقی) شهرت یافت. به عنوان یک روشنفکر مطرح وی از سخن گفتن درباره مصیبت‌های کردهای ترکیه ابایی نداشته‌است.

غلامرضا رشید یاسمی

 
غلامرضا رشید یاسمی، پسر محمد ولی‌خان گورانی ، مشهور به رشید یاسمی کرمانشاهی ، نویسنده، مترجم و شاعر معاصر در تاریخ ۱۲۷۵ خورشیدی برابر با ۱۸۹۶ میلادی در کرمانشاه زاده شد. وی تحصیلات خود را در کرمانشاه و تهران گذراند و از جوانی علاوه بر تحصیل زبان و ادبیات فارسی، به زبان و ادب فرانسوی آشنایی یافت . سپس به آموختن زبان و ادبیات عربی، انگلیسی و پهلوی پرداخت و مطالعات خود را تا پایان عمر ادامه داد.


“ «نعمت ما به چشم همسایه/ صدبرابر فزون کند پایه/ چون ز چشم نیاز می‌بیند/ مرغ همسایه غاز می‌بیند» ”
غلامرضا رشید یاسمی

زمینه فعالیت نویسنده، شاعر، مترجم
ملیت ایرانی
تولد ۲۹ آبان ۱۲۷۵ ،
۱۹ نوامبر ۱۸۹۶ (میلادی)
کرمانشاه
والدین محمد ولی‌خان گورانی
مرگ ۱۸ اردیبهشت ۱۳۳۰ ،
۹ مه ۱۹۵۱ (میلادی)
تهران
نام(های)
دیگر رشید

فعالیت‌های فرهنگی و ادبی

رشید یاسمی از سال ۱۳۱۲ خورشیدی برابر با ۱۹۳۳ میلادی سمت استادی کرسی تاریخ را در دانشگاه تهران به عهده داشت. وی علاوه بر شاعری ، یکی از مشهورترین مترجمان و نویسندگان دوران خود بود. رشید یاسمی تحولات اجتماعی، فکری و فرهنگی قرن اخیر را در شعرهای خود منعکس کرده است. سخن وی نغز ودل‌نشین همراه با افکار و موضوعات تازه است که شاعر با تعمق و پختگی خاص بیان کرده است.

رشید یاسمی در تاریخ ۱۸ اردیبهشت ۱۳۳۰ برابر با ۱۹۵۱ میلادی درگذشت.

تألیفات

ادبیات معاصر
آیین نگارش
کرد و پیوستگی نژادی و تاریخی او
تاریخ مختصر ایران
تاریخ ملل و نحل
تصحیح دیوان ابن یمین
تصحیح دیوان سلمان ساوجی
تصحیح دیوان مسعود سعد سلمان
نصایح فردوسی
اندرزنامه اسدی طوسی
قانون اخلاق
دیوان اشعار
مقالات گوناگون.

ترجمه‌ها

تاریخ قرن هیجدهم، انقلاب کبیر فرانسه و امپراتوری ناپلئون تالیف آلبر ماله و ژول ایزاک
تاریخ ادبیات ایران تالیف ادوارد براون
ایران در زمان ساسانیان از کریستنسن
تاریخ چنگیز به قلم هارولد لمب
نادرشاه
رمان شاگرد (دیسیپل) از پل بورژه
دوستیابی
نصایح اپیکتتوس حکیم
تئاتر انوش (منظوم)
اندرز اوشنرداناک (از زبان پهلوی)
اندرز آذرباد مهراسپندان (از پهلوی)
ارداویراف‌نامه (از زبان پهلوی)

چهل ستون در اصفهان

Chehel Sotoun in Esfahan province

This building -now a veritable museum of Persian painting and ceramics -was a pleasure pavilion used for the king`s entertainment`s and receptions.
It stands inside a vast royal park, but relatively near the enclosure, and was built by Shah Abbas II round an earlier building erected by Shah Abbas I. An inscription states that the decoration and frescoes were finished in 1647. Only two large historical frescoes date from the later period of the Zand dynasty. Unfortunately, the Chehel Sotun has been badly damaged since then, especially when the Afghans occupied the town and covered the paintings with a thick coat of whitewash. It is now being extensively restored under the aegis of the Institute Italiano Per il Medio Orient.
The pavilion opens onto the gardens by means of an elegant terrace, only a few steps high and supported by slender, delicate wooden pillars. In reality, there were never more than twenty columns, but they were reflected in the pool in the park, and so the Persian liked to call the building the (pavilion with forty columns) (besides, the number 40 had a symbolic meaning in Persia and expressed respect and admiration). Two rows of waterspouts and fountains in the shape of stone lions at the four corners carried water to the huge, elegant rectangular basin.
The terrace is a marvel of elegance. The slender pillars support a light wooden ceiling with wide fretwork louvers. Here we should note the influence of Eastern Asian architecture. Part of the sumptuous decoration has disappeared. We must picture the back wall covered with mirrors, the doors of rare carved wood, and the pillars, each cut from a single lane-tree trunk, with their fine eneer, their brightly colored paintings, their mirrors and studs of colored glass. We still have the remarkable ceiling its beams, its covering, its painted wood louvers, and its carefully lay-work-rosettes and suns, stars, stylized fruit and foliage. The great wooden ceilings-a rare luxury in a country so acking in trees-are among guarded by four lions which support the central columns.
The palace is called Chehel Sotun because of the number of the columns of this monument. Each column is formed of a plain tree on the skin of which a thin layer of colored board has been fitted. This layer was formerly covered with colored pieces of glass and mirror.
All the walls used to be decorated with large mirrors and colored peices of glass and beautiful paintings. Inlaid work was a characteristic of all doors and windows. The pool in front of the building is 110 meters long and 16 meters wide. Four stone lions have been placed on the four sides of a pond in the center of the hall from whose open mouths water streams down. And finally the unique ceiling of the 18 column portico and the mirror work on the ceiling of the hall are eyecatching. The paintings demonstrating the parties held by Shah Abbas the great, and reception of Mohammad Vali Khan, the king of Turkistan, the war between Shah Ismail the first and the Ottoman forces in Chaldoran, the reception party in honor of Homayun the king of India and in the eastern section, in front of the painting scene of Shah Abbas` war with the Uzbeks, is seen the war waged by Nader Shah of Afshar dynasty against the Hindus in Kornal.

چهل ستون در اصفهان

چهل ستون در اصفهان این بنا که موزه ای واقعی از نقاشی و سرامیک می باشد یک عمارت کلاه فرنگی بود که برای تفریح و سرگرمی شاه و مهمانانش استفاده می شد. این بنا در یک باغ زیبای سلطنتی قرار دارد و از اولین ساختمانهایی است که توسط شاه عباس دوم احداث گردیده است . یک کتیبه یا دست نوشته بیان می کند که تزیینات و نقاشیهای آبرنگ روی گچ این بنا در حدود سال 1647 میلادی به پایان رسیده است و تنها 2 نقاشی آبرنگ مشهور آن مربوط به دوره پادشاهی سلسله زندیان است. این عمارت بوسیله ایوان بسیار مجلل و زیبایی به باغ راه دارد ایوانی که دارای ستونهای چوبی زیبا وظریف می باشد . این ایوان زیبا دارای ستونهایی است که سقف آنرا که از چوبهای روشن ساخته شده است نگه می دارند سقفی که منبت کاریهای بی نظیری در روی آن به چشم می خورد. تمام دیوارهای این بنا با آینه های بزرگ و قطعات شیشه های رنگی و نقاشیهای زیبا تزیین شده است . استخر بزرگی که در جلوی چهل ستون قرار دارد 110 متر طول و 16 متر عرض آن است و 4 شیر سنگی در 4 ضلع آن قرار دارند که آب از درون دهانشان به بیرون می ریزد.

نقش رستم

About Naghsh-e Rostam in Fars province

About four kilometers from Haji Abad mountain on the northeast of Persepolis, there are some historical works belonging to Elamite, Achaemenid and Sassanid kings which are called Naghsh-e Rostam because of their grandeur and height.
On the top of the mountain there are four tombs which are believed to be those of, Xerxes, Darius I Artaxerexes and Darius II, the Achaemenid kings.
In the first relief which has been carved in the lower side of the mountain, Narssi, the son of Shapur I receives the royal ring from the symbol of Anahita. In this carving the clothing style, the crown, hairstyle, ornaments and the strips which were fastened to the ankles have been demonstrated.
The second relief, which has been carved below the tomb of Darius the Great and includes two scenes, which have been separated by a relatively narrow line. Both scenes share similarities and the scene above demonstrates Bahram II (276 - 293 A.D) engaged in a battle with his foes.
The third relief constitutes the biggest and the most luxurious carving of the Sassanid era in Naghsh-e Rostam and includes the victory of Shapur I (242 - 271 A.D.) over the Roman emperor Valerian. In this relief Shapur I is riding his horse in full glory and grandeur and the Roman emperor Valerian has bowed before him.
Behind Shapur is seen the large inscription in Pahlavi plus the picture of the prominent and mighty Zoroastrian priest of his time. This inscription speaks of Shapur`s biography, background and endeavors for the reinforcement of the principles of the Zoroastrian faith.
The fourth relief demonstrates the victory of Hormuz II, the Sassanid king (302 - 310 A.D.) who has crushed his enemy. The fifth relief shows the scene of the victory of Bahram II (276 - 293 A.D.) where the enemy of the king grips a broken lancer in his hand and his horse is down on the ground. The sixth relief demonstrates Bahram II,the Sassanid king in the company of his court people and viziers.The seventh relief which is one of the early reliefs of Naghsh - e -Rostam, displays Artaxerxes (226 - 242 A.D.) who is receiving the royal ring from Ahura Mazda.
On the left has been carved Artaxerxes and to the right is Ahura Mazda, both riding horses. Under the hoof of Artaxerxes` horse has been carved a man who is said to be the last king of the Arsacids, and some others believe this man is a rival to Artaxerxes` throne.

نقش رستم
در حدود چهار کیلومتر از کوه حاجی آباد در شمال تخت جمشید , بناهایی تاریخی متعلق به شاهان ایلامی وهخامنشی و ساسانی وجود دارند که به خاطر عظمت وبلندی شان نقش رستم نامیده می شوند. درقله این کوه چهار مقبره قرار دارند که تصورمیشود مقبره های خرگز, داریوش اول و داریوش دوم هخامنشی باشند. در اولین قسمت برجسته کاری که در قسمت پایینی کوه تراشیده شده , نارسی پسرشاپور اول در حال دریافت حلقه پادشاهی که نماد آناهیتاست می باشد, دراین کنده کاری مدل لباس , تاج, آرایش مو , جواهرات ونوارهایی که به قوزک پا بسته شده اند به زیبایی نشان داده می شوند. کنده کاری دوم که درزیر مقبره داریوش کبیر واقع گردیده , شامل دو صحنه می باشد که به وسیله یک خط باریک نسبی از هم مجزا گشته اند و هردوی آنها شباهتهایی به هم دارند چنانکه صحنه بالایی بهرام دوم (293- 276 پس از میلاد)رادریکی از نبردها با دشمنانش نشان می دهد. سومین برجسته کاری شامل عظیم ترین و مجلل ترین کنده کاری دوره ساسانی درنقش رستم می باشد و طرح آن پیروزی شاپور اول (271-242 پس از میلاد) بر امپراطور روم , والریان است, در این کنده کاری شاپور اول در حال راندن اسبش غرق درجلال و شکوه و امپراطور رم به حال تعظیم در پشت سر وی است. چهارمین برجسته کاری پیروزی هرمز دوم , شاه ساسانی (310-302 پس از میلاد) را نشان می دهد که دشمنش را شکست داده است. پنجمین برجسته کاری پیروزی بهرام دوم و ششمین , همراهی وی را با افراد دربار و وزیرانش نشان می دهد. هفتمین برجسته کاری که یکی از کهن ترین آنهاست آرتاگزرگس (242-226 پس ازمیلاد) را نمایش می دهد که درحال دریافت حلقه پادشاهی از اهورا مزدا است.